جهان مرد و آب از پس او دوان * چو گويد بدين خواب نيكى گمان به پنجم چنان ديد جانم بخواب * كه شهرى بدى هم به نزديك آب همه مردمش كور بودى به چشم * يكى را ز كورى نديدم بخشم ز داد و دهش و ز خريد و فروخت * تو گفتى همى شارستان بر فروخت ششم ديدم اى مهتر ارجمند * كه شهرى بدندى همه دردمند شدندى بپرسيدن تن درست * همى دردمند آب ايشان بجست همى گفت چونى به درد اندرون * تنى دردمند و دلى پر ز خون رسيده بلب جان ناتن درست * همى چارهء تندرستان بجست چو نيمى ز هفتم شب اندر گذشت * جهنده يكى باره ديدم بدشت دو پا و دو دست و دو سر داشتى * بدندان گيا تيز بگذاشتى چران داشتى از دو رويه دهن * نبد بر تنش جاى بيرون شدن بهشتم سه خم ديدم اى پاك دين * برابر نهاده به روى زمين دو پر آب و خمّى تهى در ميان * گذشته به خشكى برو ساليان ز دو خم ّ پر آب دو نيك مرد * همى ريختند اندرو آب سرد نه از ريختن زين كران كم شدى * نه آن خشك را دل پر از نم شدى نهم شب يكى گاو ديدم بخواب * بر آب و گيا خفته بر آفتاب يكى خوب گوساله در پيش اوى * تنش لاغر و خشك و بىآب روى همى شير خوردى ازو ماده گاو * كلان گاو گوساله بىزور و تاو اگر گوش دارى بخواب دهَم * نرنجى همى تا بدين سر دهم يكى چشمه ديدم بدشتى فراخ * وزو بر زبر برده ايوان و كاخ همه دشت يك سر پر از آب و نم * ز خشكى لب چشمه گشته دژم سزد گر تو پاسخ بگويى نهان * كزين پس چه خواهد بدن در جهان [ پاسخ دادن مهران كيد را ] چو بشنيد مهران ز كيد اين سخن * به دو گفت ازين خواب دل بد مكن نه كمتر شود بر تو نام بلند * نه آيد بدين پادشاهى گزند سكندر بيارد سپاهى گران * ز روم و ز ايران گزيده سران چو خواهى كه باشد ترا آب روى * خرد يار كن رزم او را مجوى ترا چار چيزست كاندر جهان * كسى آن نديد از كهان و مهان يكى چون بهشت برين دخترت * كزو تابد اندر زمين افسرت دگر فيلسوفى كه دارى نهان * بگويد همه با تو راز جهان سه ديگر پزشكى كه هست ارجمند * بدانندگى نام كرده بلند چهارم قدح كاندر و ريزى آب * نه ز آتش شود كم نه از آفتاب ز خوردن نگيرد كمى آب اوى * بدين چيزها راست كن آب روى چو آيد بدين باش و مسگال جنگ * چو خواهى كه ايدر نسازد درنگ بسنده نباشى تو با لشكرش * نه با چاره و گنج و با افسرش چو بر كار تو راى فرّخ كنيم * همان خواب را نيز پاسخ كنيم يكى خانه ديدى و سوراخ تنگ * كزو پيل بيرون شدى بىدرنگ